Του αρχιμ. Ιακώβου Αθανασίου, Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ.Θ.
Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής, περιγράφεται μια από τις πολλές θεραπείες που πραγματοποίησε ο Ιησούς κατά την επίγεια δράση Του. Λαμβάνει χώρα στην Καπερναούμ της Γαλιλαίας, αφορά την έγερση ενός Παραλυτικού, που μεταφέρθηκε κατάκοιτος μπροστά στο Χριστό. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε κάποια σημεία και να τα σχολιάσουμε με πολλή συντομία.
Κατ᾽ αρχήν το κείμενο αναφέρει, ότι ο Χριστός είδε την πίστη και του ιδίου του ασθενούς αλλά και των μεταφορέων του. Πρόκειται για μια ακόμη θαυμαστή ενέργεια του Κυρίου, που προκαλείται όχι μόνο από την πίστη του ενδιαφερομένου αναξιοπαθούντος αλλά και του «άλλου», του συνανθρώπου. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο στις ευαγγελικές διηγήσεις. Η πίστη ενός εκατόνταρχου, θεράπευσε τον δούλο του. Η πίστη μιας Χαναναίας την κόρη της. Εδώ πάντως ο συγκεκριμένος παράλυτος, φαίνεται να είναι προνομιούχος, διότι διαθέτει μεταφορείς με πίστη, σε αντιδιαστολή με τον άλλο ομοιοπαθή του παράλυτο που δεν είχε άνθρωπο και 38 ταλαιπωρούνταν στις στοές της Βηθεσδά. Επισημαίνουμε λοιπόν την πίστης και των «άλλων», των συνανθρώπων και την βοήθειά τους και την συμπαράσταση και την εξυπηρέτηση και οπωσδήποτε και την προσευχή. Να το κρατήσουμε αυτό και ως ανθρωπιστικό ενδιαφέρον αλλά κυρίως ως έκφραση της εκκλησιαστικής ενότητας της πίστης που προκαλεί θαύματα.
Ενώ λοιπόν το ζητούμενο είναι η θεραπεία, ο Κύριος απευθυνόμενος στον παράλυτο, του λέει: «θάρσει τέκνο, αφέωνταί σου οι αμαρτίες σου». Κοινός τόπος στα θαύματα του Κυρίου, η άφεση των αμαρτιών και η θεραπεία. Η Χριστιανική αντίληψη είναι σαφής, υπάρχει στενή σύνδεση και σχέση ασθένειας και αμαρτίας. Ας θυμηθούμε ότι ο Θεός, έπλασε τον άνθρωπο αθάνατο αλλά καθώς σε πολύ πρώιμη εποχή εισήλθε η αμαρτία στον κόσμο με το προπατορικό αμάρτημα, κληρονομείται ο θάνατος στο ανθρώπινο γένος, και η πρόδρομη του θανάτου που είναι η φθορά και η ασθένεια, και η ταλαιπωρία και ο πόνος και η δυστυχία που τα συνοδεύουν. Όχι με την έννοια ότι ο ασθενής είναι αμαρτωλός συγκεκριμένα, αλλά είναι η αμαρτωλή κληρονομιά που βαρύνει τον άνθρωπο με την φθορά, την ασθένεια και τον θάνατο.
Σε αυτήν την κατεστημένη πραγματικότητα, κάνει τομή ο Κύριος Ιησούς με το απολυτρωτικό Του έργο. Συγκρούεται με την αμαρτία, την ασθένεια, την φθορά, τον θάνατο και οπωσδήποτε με τον διάβολο τον εισηγητή της αμαρτίας η οποία οφείλεται στον δαιμονικό φθόνο.
Συνεχιστής στο έργο του Κυρίου, η αγία μας Εκκλησία, συνεχίζει το απολυτρωτικό του έργο, συγχωρώντας αμαρτίες, θεραπεύοντας με την πίστη και με την προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού, του Σωτήρα μας.
Όλα αυτά, πιστοποιούνται στους Αγίους μας, σε παλαιότερους, και νεότερους και συγχρόνους μας. Αντιπροσωπευτικό δείγμα, ο σήμερα τιμώμενος, όσιος Παΐσιος, ο νεοφανής Αγιορείτης, ο οποίος πρόσφατα αναγνωρίστηκε με την αγιοκατάταξή του. Ένας απλός άνθρωπος, ένας απλός μοναχός, στην κατ᾽ άνθρωπον αφάνεια, στον οποίο σκηνώνει η χάρις του Θεού και γίνεται αυτό που είναι, αυτό που όλοι γνωρίζουμε και γι´ αυτό το οποίο τον τιμούμε. Μια σύγχρονη μορφή, οσιακής αγιότητας, σκεύος εκλογής, δοχείο χάριτος, που εκπέμπει πνευματικά μηνύματα. Τι όμορφο πράγμα, οι Άγιοί μας, να γίνονται οι δικοί μας μεταφορείς στην δική μας πνευματική παραλυσία και ο Χριστός να επεμβαίνει θαυμαστά, βλέποντας την δική τους πίστη, τις δικές τους ευχές και πρεσβείες να πλαισιώνουν τα δικά μας υστερήματα. Ας ευχηθούμε με παρόμοιες πνευματικές εμπειρίες να βιώνουμε την πνευματική παρουσία των αγίων και να πορευόμαστε προκειμένου να καταστούμε ουρανοπολίτες μαζί τους. Αμήν.