Του αρχιμ. Φωτίου Ζαρζαβατσάκη, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι.Μ.Θ.
«Το δε πλοίον μέσον της θαλάσσης ην, βασανιζόμενον υπό των κυμάτων»
Με αφορμή τον στίχο αυτό από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, ας φανταστούμε ένα πλοίο να ταξιδεύει ήρεμα στη γαληνεμένη θάλασσα. Και ξαφνικά, ο καιρός να αλλάζει και μαύρα σύννεφα να σκεπάζουν τον ουρανό, ο άνεμος να αγριεύει και η θάλασσα να θεριεύει τόσο, ώστε το πλοίο να κινδυνεύει να καταποντιστεί από τα μανιασμένα κύματα.
Αν μεταφέρουμε την παραπάνω εικόνα στην καθημερινή μας ζωή, εύκολα θα διαπιστώσουμε πολλά κοινά σημεία που την καθρεπτίζουν. Όλοι μας, δηλαδή, ανοιγόμαστε στο πέλαγος της ζωής με το μικρό πλοιάριο της ύπαρξής μας, έχοντας στα μάτια το όραμα ενός ωραίου, φωτεινού και απάνεμου λιμανιού, που αποζητά η ψυχή μας για να ξεκουραστεί. Και ξαφνικά, ενώ τα έχουμε σχεδιάσει και προγραμματίσει όλα τόσο ωραία μέσα στο μυαλό μας, εντελώς απροσδόκητα εισβάλλει στη ζωή μας μια ανεπιθύμητη δύναμη, εσωτερική ή εξωτερική, και ανατρέπει τα πάντα μέσα σε μία στιγμή. Και τότε ένα πηχτό σκοτάδι μας τυλίγει. Γύρω μας και μέσα μας όλα γίνονται μαύρα, ο ορίζοντας χάνεται και σφίγγεται η καρδιά. Μας κυριεύει τρόμος και αβεβαιότητα και παραδινόμαστε στην απελπισία. Και, όπως μαρτυρεί η πανανθρώπινη εμπειρία, η αίσθηση αυτής της εικόνας διαμορφώνει τελικά την ίδια την εικόνα της ζωής μας. Γιατί καμία ανθρώπινη διαδρομή δεν παραμένει αδιατάρακτη. Όλες οι στιγμές της ζωής μας -ακόμη και οι πιο ευτυχισμένες- διακόπτονται βίαια και η ζωή μας ανατρέπεται από τις καταιγίδες των δεινών και των θλίψεων. Και τότε, η γη ποτίζεται με τα δάκρυα του πόνου και της οδύνης, που την κάνουν ξένη και αφιλόξενη, σε σημείο που να μην μας χωράει ο τόπος, όπως πολλές φορές λέμε.
Η λογική μας και ο νους μας, αδυνατούν τότε να ερμηνεύσουν αυτές τις καταστάσεις, καθιστώντας μας ανίκανους να δώσουμε την οποιαδήποτε εξήγηση, που θα μπορούσε να φωτίσει τα σκοτάδια αυτού του σκοτεινού δρόμου που, απροσδόκητα, ανοίχθηκε μπροστά μας. Έτσι, ο άνθρωπος, μη μπορώντας να διακρίνει κάποια σκοπιμότητα στις θλίψεις, οδηγείται στην αμφιβολία και το σκεπτικισμό, προσθέτοντας, όμως, ένα ακόμη άγχος στην ψυχή του, αφού πιστεύει ότι ζει σ’ ένα κόσμο πού, στα μάτια του τουλάχιστον, δεν έχει κανένα νόημα πια.
Όμως πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν την ζωή μας την φωτίζει ο Χριστός! Χωρίς Εκείνον τα πάντα είναι σκοτεινά και χωρίς νόημα, ενώ μαζί Του όλα φωτίζονται και αποκτούν την αληθινή τους προοπτικήꞏ ο πόνος, οι θλίψεις ακόμη και αυτός ο θάνατος, μεταμορφώνονται και αποκτούν νόημα με τον Χριστό. Χωρίς τον Χριστό ο άνθρωπος δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αξίας του. Με τον Χριστό, όμως, ανακαλύπτει την αληθινή του ταυτότηταꞏ είναι υιός του Θεού κατά χάρη και συνεπώς προορισμένος να κληρονομήσει την αιώνια βασιλεία. Χωρίς τον Χριστό τα βάσανα της ζωής γίνονται αφόρητα και συνθλίβουν τον άνθρωπο. Με τον Χριστό, όμως, γίνονται πρόξενοι χαράς και, όταν τα υπομένουμε με πίστη, ταπείνωση και υπομονή, κατεργάζονται την αιώνια δόξα και σωτηρία μας. Χωρίς Χριστό κάθε προσπάθεια μας να απαλλαγούμε από το κακό και να νικήσουμε τους πειρασμούς αποδεικνύεται μάταιη. Αντιθέτως, με τον Χριστό γινόμαστε δυνατοί και ο φόβος απομακρύνεται, ακόμη κι όταν τα κύματα του κακού απειλούν να μας καταποντίσουν, επειδή ξέρουμε πως ο τελικός νικητής είναι ο Χριστός μας. Για αυτό και ο ευαγγελιστής Ιωάννης θέτει το ερώτημα: «Τις εστιν ο νικών τον κόσμον;» Για να απαντήσει ο ίδιος, και μαζί του όλοι οι άγιοι και οι πιστοί όλων των αιώνων: « Ει μη ο πιστεύων ότι Ιησούς εστιν ο Υιός του Θεού;» (Α΄ Ιω. 5,5).
Επομένως, ας φυσούν όσο θέλουν οι θυελλώδεις άνεμοι και ας μας χτυπούν τα μανιασμένα κύματα των δυσκολιών και των θλίψεων. Υπερασπιστής και βοηθός μας «εν καιρώ θλίψεως» είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Έχοντας αυτόν ως μόνο Κυβερνήτη του σκάφους της ζωής μας, θα περάσουμε ατρόμητοι και απτόητοι μέσα από όλες τις καταιγίδες και τις μπόρες που θα βρεθούν στο πέλαγος της ζωής μας, για να φθάσουμε έτσι αισίως στο ποθητό λιμάνι της Σωτηρίας, στην αιώνια βασιλεία του Θεού.