Του αρχιμ. Ιακώβου Αθανασίου, Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ.Θ.
Πολύ έντονα εμφανής, η δαιμονική παρουσία, στα πρόσωπα των ανθρώπων εκείνων στην χώρα των Γεργεσηνών, όπως εμφανίζονται στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, χαρακτηρίζονται χαλεποί λίαν, και ταλαιπωρούν τους περαστικούς.
Παραλλαγμένη η διήγηση, στους Ευαγγελιστές Μάρκο και Λουκά, παρουσιάζει περισσότερες λεπτομέρειες της αντικοινωνικής συμπεριφοράς, που χαρακτηρίζουν ανθρώπους κυριευμένους από δαιμονική επήρεια.
Χαρακτηριστικό των δαιμονισμένων ανθρώπων είναι η ταραχή, η νευρώδης συμπεριφορά, η ένταση στις συμπεριφορές και η επιθετικότητα. Η δαιμονική επήρεια, είναι που οδηγεί τον άνθρωπο, την εικόνα του Θεού σε παράνομες εκτροπές, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και γενικευμένα ως ανθρωπότητα. Χρειάζεται πνευματική ευαισθησία για να αντιληφθούμε αυτήν την δαιμονική επήρεια, πίσω από τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Δαιμονικός παραλογισμός είναι οπωσδήποτε ο πόλεμος, οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων, η ανάπτυξη της αντιπαλότητας μεταξύ των λαών. Παράλογη είναι και οποιαδήποτε άσκηση βίας, τρομοκρατικής ενέργειας, δολοφονίας και οποιασδήποτε καταστροφικής συμπεριφοράς απέναντι στον συνάνθρωπο.
Η προσωπική μας ζωή, πολύ συχνά χαρακτηρίζεται από αντιθέσεις μίσος, εμπάθεια, εγωϊσμό, κακία, φθόνο και τάση επιβολής στους συνανθρώπους μας, όλη αυτή η ποικιλία των παρεκτροπών, επίσης οφείλεται σε δαιμονική επήρεια.
Φαίνεται ότι η φωνή του Χριστού, το κήρυγμά του, το έργο του, η διδασκαλία του, δεν υιοθετήθηκαν από την ανθρωπότητα. Άλλες φωνές φαίνεται να υιοθετούνται και να πνίγουν την φωνή του Κυρίου. Ο Απόστολος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, στην Καθολική του Επιστολή, τονίζει «όπου ζήλος και εριθεία εκεί ακαταστασία και παν φαύλον πράγμα». Ανοίγοντας θύρες, πόρτες δηλαδή για την δαιμονική παρουσία. Και λύνεται η γλώσσα και αρχίζει η κακολογία, η κατάκριση, η ύβρις που φέρνουν τον άνθρωπο, συχνά εκτός εαυτού, μη υπολογίζοντας κανέναν και τίποτε, ακόμη και τα θεία προστάγματα.
Των Χριστιανών το γνώρισμα είναι η πραότητα, που αποτελεί καρπό του Αγίου Πνεύματος, ο Απόστολος Παύλος, παροτρύνει, ακόμα και εάν ο αδελφός παρεκτρέπεται, ο χριστιανός, ο πνευματικός άνθρωπος, ο άνθρωπος του Θεού να τον καταρτίζει, να τον νουθετεί και να τον οικοδομεί εν πνεύματι πραότητος, χωρίς ταραχή και οργή. Ο ίδιος ο Κύριος, μας κάλεσε να μάθουμε από τον ίδιο ότι είναι πράος και ταπεινός τη καρδία, και να μάθουμε όχι ασφαλώς μόνο για να γνωρίζουμε αλλά για να παραδειγματιζόμαστε. Η πραότητα και η γαλήνη, στην εποχή μας, συχνά εκλαμβάνονται ως αδυναμία αλλά δεν είναι καθόλου έτσι, αποτελούν επίτευγμα συχνά έντονου πνευματικού αγώνα που οπωσδήποτε οφείλουν οι πιστοί να τον επιχειρούν.
Ας παρακαλούμε τον Κύριό μας, Ιησού Χριστό, να μας βοηθάει διαρκώς προς αυτήν την κατεύθυνση, παρέχοντας χάρη και ευλογία στις δικές μας προσπάθειες, αποφεύγοντας το παράδειγμα των Γεργεσηνών, οι οποίοι όχι μόνο δεν προσέλαβαν τον Κύριό μας, αλλά τον προέτρεψαν να εγκαταλείψει τον τόπο τους αρνούμενοι την πνευματική και σωτήρια παρουσία Του.
Εμείς ανοίγοντας την καρδιά μας και αποδεχόμενοι τον Κύριό μας, δημιουργούμε οπωσδήποτε ένα ανάχωμα σε κάθε δαιμονική επήρεια και επιβουλή. Ας ευχηθούμε να επιχειρούμε και να επιτυγχάνουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας, ακόμη και στις παραμικρότερες λεπτομέρειες.
Αμήν.