Του Αρχιμ. Χερουβείμ Τσίνογλου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
«Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε…»
Είναι πολλές οι φορές που στην σκέψη των ανθρώπων το θαύμα, η παρέμβαση δηλαδή του ακτίστου Θεού στην ζωή του κτιστού ανθρώπου, γίνεται αντιληπτό με μια στρεβλή μαγική αντίληψη. Περιμένει κανείς να γίνει ένα θαύμα χωρίς να έχει φροντίσει την δική του μετοχή στην διαδικασία πραγμάτωσής του. Ένας προσεκτικός, ωστόσο, οφθαλμός μπορεί να παρατηρήσει στην ευαγγελική περικοπή της Ζ΄ Κυριακής του Λουκά την περιγραφή μιας σειράς γεγονότων που σκιαγραφούν την φυσιολογία του θαύματος.
Στην ευαγγελική περικοπή της ανάστασης της κόρης του Ιαείρου και της θεραπείας της αιμορροούσης το θαύμα φαίνεται να είναι όχι μια μονομερής κίνηση του Θεού, ο οποίος παρεμβαίνει στην κτίση παραβιάζοντας την αυτεξουσιότητα του ανθρώπου, αλλά μια συνέργεια Θεού και ανθρώπου, ή καλύτερα μια κίνηση του ανθρώπου προς τον Θεό και η απάντηση του Θεού στον άνθρωπο. Είναι σημαντικό στο σημείο αυτό να θυμηθούμε την φράση του Χριστού για τους Ιουδαίους που ζητούσαν σημείο για να πιστούν για την ανάσταση, εκπειράζοντας τον Θεό. Σε αυτή την μαγική προσμονή μιας υποβλητικής θαυματουργίας ο Χριστός απαντά με λόγο σκληρό και ευθύ : «γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου». Στον χαρακτηρισμό αυτό του Χριστού «γενεά πονηρά και μοιχαλίδα» καταδικάζεται μια ποιότητα σχέσης προς Αυτόν. Τον Θεό δεν τον προσεγγίζουμε με την υπερήφανη στάση της πονηρίας και της απιστίας αλλά με την ταπεινή τοποθέτηση με ευθύτητα και πίστη.
Αυτήν την αληθινή σχέση πίστης προς τον Θεό περιγράφει το σημερνό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Πρώτο βήμα προς το θαύμα, λοιπόν, είναι η πίστη στο πρόσωπο του Χριστού ! Τόσο ο Ιάειρος όσο και η αιμορροούσα γυναίκα έφτασαν στον Χριστό με απόλυτη πίστη ! Πίστη, η οποία περιέχει μια σοβαρή πρωτύτερη τοποθέτηση. Δεν πηγαίνουν απευθείας στον Χριστό. Αναγνωρίζουν ποιος είναι και φτάνουν σε εκείνον όταν έχουν πρώτα εξαντλήσει τις ανθρώπινες δυνατότητες ! Το βήμα προς τον Θεό γίνεται αφού πρώτα ο άνθρωπος έχει διέλθει το στάδιο της ανθρωποκοινωνίας. Όταν ο ανθρώπινος παράγοντας δεν έχει να προσφέρει, όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει το πεπερασμένο του τότε στρέφεται στον Θεό, με εμπιστοσύνη. Αυτό που οδηγεί στον Χριστό και όχι στην απόγνωση είναι η πίστη ! Η πίστη ως ομολογία ότι Θεός τα πάντα δύναται, τα πάντα ισχύει τα πάντα γιγνώσκει ! Όταν κάποιος δεν τοποθετηθεί με αυτόν τον τρόπο έναντι του Θεού, τότε δεν έχει την απαραίτητη ευθύτητα και πίστη.
Σε αυτή την ασκητική της ευθύτητας και της πίστης υποβάλλονται τόσο η αιμορροούσα γυναίκα, όσο και ο Ιάειρος ! Η γυναίκα έχει καταδαπανήσει τον πλούτο της σε ιατρούς, σε αγώνες θεραπείας, αλλά μάταια. Δεν εγκλώβισε, ωστόσο, τον εαυτό της στην απόγνωση και την απώλεια της ελπίδας ! Στραγγίζει κάθε πιθανή δύναμη που υπάρχει μέσα της και δρα. Δεν παραπονιέται, δεν θυμώνει, δεν τα βάζει με τον Θεό, μόνο ελπίζει και ταπεινώνει τον εαυτό της ενώπιον Του, σε τέτοιο βαθμό που δεν τολμά να σταθεί και να τον απασχολήσει. Με απόλυτη πίστη ακουμπά το άκρο του ιματίου του ! Τότε το θαύμα παρουσιάζεται από τον Χριστό ως «παθητική ενέργεια», «ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ». Η δύναμη της πίστης ενεργοποιεί την φυσιολογία του θαύματος και ο ίδιος ο Χριστός παρουσιάζει στον άνθρωπο τον τρόπο να λαμβάνει Χάρη ενεργοποιώντας το θαύμα. Ποιος άλλος είναι ο τρόπος παρά η πιστή και ταπεινή εκζήτηση ; Εδώ ο Χριστός θα παρακινήσει την γυναίκα να έχει θάρρος, και βεβαιώνει το αληθές «θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην».
Εν τω μεταξύ ο Ιάειρος παρακολουθεί με υπομονή. Περιμένει να φτάσει ο Χριστός, να θεραπεύσει την κόρη του. Το πιστεύει μέσα του. Τότε αναπάντεχα φτάνει η είδηση: «ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον». Φοβερή είδηση ! Τότε ο Χριστός επαναλαμβάνει αυτό που είπε στην αιμορροούσα, και αποκαλύπτει το μυστήριο της θαυματουργίας. Ούτε ο θάνατος μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον Κύριο της ζωής και του θανάτου. «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε…» ! Ο φόβος είναι γέννημα της πτώσης. Το θαύμα είναι γεύση της ανόρθωσης ! Δεν ταιριάζει ο φόβος στους ανθρώπους που αναγεννά ο Χριστός. Δεν συμπορεύεται η πίστη με τον φόβο που γεννά η αμφιβολία. Ο Ιάειρος δεν αντιδρά, δεν τα βάζει με τον Χριστό, δεν παραπονιέται για την καθυστέρηση που συμβαίνει με την γυναίκα, αλλά υπομένει την διδακτική διαδικασία και πιστεύει, εμπιστεύεται ! Και το θαύμα γίνεται, και η θυγατέρα ανασταίνεται, και η κτίση λαμβάνει το δώρο της γνώσης της ενεργοποίησης της θαυματουργίας.
Κάθε φορά που θα προστρέχουμε στον Θεό για να ζητήσουμε κάτι, ας εξετάσουμε τους εαυτούς μας μέσα από το παράδειγμα των αιτούντων του σημερινού Ευαγγελίου. Είναι το αίτημα αγαθό; Μας καθιστά ευθείς απέναντι στον Θεό; Μήπως ζητούμε με πονηρία; Αν όχι, κάναμε αυτό που μας αναλογεί; Υπομένουμε την διαδικασία την οποία προβλέπει για εμάς ο Θεός; Η αντοχή σε αυτά τα κριτήρια θα αποδείξει και το αίτημα πρέπον και την πραγμάτωση εν Χριστώ εφικτή, και θα οδηγήσει τον κάθε ένα από εμάς στην βίωση των αγαθών της Βασιλείας του Θεού τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο !