Του αρχιμ. Μιχαήλ Σαντοριναίου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Η περίοδος του Ευαγγελιστή Ματθαίου, του Ευαγγελιστή του Καλοκαιριού που αρχίζει από τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, τελείωσε.
Από την Δευτέρα που ακολουθεί την Κυριακή Μετά την Ύψωση, αρχίζουμε να αναγιγνώσκουμε τον Ευαγγελιστή Λουκά.
Σήμερα, λοιπόν, πρώτη Κυριακή του τρίτου Ευαγγελιστή διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η περικοπή που αναφέρεται στην οριστική Κλήση των τεσσάρων κορυφαίων Μαθητών του Χριστού.
Ο Μέγιστος Ψαράς, ο Κύριος Ιησούς, “ψαρεύει” τους πρώτους Του μαθητές, που είναι ψαράδες στο επάγγελμα, με ένα μοναδικό θαύμα αλιείας πλήθους ψαριών.
Θα δούμε, λοιπόν, στη συνέχεια τι κερδίζει ο άνθρωπος με την αδιάκριτη υπακοή και τι κερδίζει με την υψοποιό ταπείνωση.
Α. Τι κερδίζει ο άνθρωπος με την αδιάκριτη υπακοή;
Ο Παντεχνίτης, Τέλειος Διδάσκαλος, βρίσκεται σήμερα το πρωί στο ειδυλλιακό τοπίο της λίμνης Γεννησαρέτ (όνομα που στα ελληνικά σημαίνει Κήπος Πλούτου).
Θέλει να “ψαρέψει” τους πρώτους Του Μαθητές. Ας Τον παρακολουθήσουμε για να διδαχθούμε από τη μοναδική Τέχνη Του.
Το χάραμα είναι Μόνος στην ακρογιαλιά.
Μετά από λίγο τρέχει η φήμη Του στην περιοχή και τρέχουν οι άνθρωποι να τον δουν, να τον ακούσουν.
Τώρα συνωστίζονται πλήθη, δεν μπορούν να τον δουν όλοι. Δεν μπορούν να τον ακούσουν.
Σε λίγο πλησιάζει το ψαροκάικο του Σίμωνα και «ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον» (Λουκ. 5:3). Ολοπρόθυμα δέχεται, υπακούει, διευκολύνει ο Πέτρος.
Ο Κύριος ολοκλήρωσε τη διδασκαλία και τα πλήθη φεύγουν.
Ο Διδάσκαλος μένει.
Θέλει να “πληρώσει” τον Πέτρο με ένα θαύμα. Συγχρόνως τον υποβάλλει σε εξετάσεις.
Θέλει να δει αν είναι άξιος να γίνει μαθητής Του, Απόστολός Του.
Έλα Πέτρο, «ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν» (Λουκ. 5:4).
Ο Πέτρος ζαλίζεται, προβληματίζεται, συγκρούεται η λογική του με την αγάπη του προς τον αγαπημένο Του Χριστό.
Είναι έμπειρος ψαράς. Ξέρει τη λίμνη σπιθαμή προς σπιθαμή. Την κατάλληλη ώρα, όλη τη νύχτα ξενύχτησε και δεν έπιασε τίποτα. Ώρες καθάριζε τα δίχτυα και τώρα…
Ελάχιστα αμφιταλαντεύτηκε.
Τελικά έκανε αδιάκριτη Υπακοή.
Αφού το λες Εσύ, θα το κάνω: «καὶ ἀποκριθεὶς Σίμων εἶπεν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον» (Λουκ. 5:5).
Να τώρα, πιάνουν, ψηλαφούν το εκπληκτικό θαύμα του Χριστού. Το θαύμα της υπακοής στον Χριστό!
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει πως ο Χριστός δεν διδάσκει μόνο με το λόγο αλλά και με τα θαύματα, «ἐνέχυρα τῆς αὐτοῦ παρέχων δυνάμεως».
Είναι σαν να λέει στους υποψήφιους Μαθητές και σε όλους τους Μαθητές Του: Εάν κάνετε υπακοή ολοπρόθυμη και αδιάκριτη, η ευλογία του Θεού και η επιτυχία θα σας ακολουθούν τόσο έντονα που δεν θα μπορείτε να τις σηκώσετε. «Καὶ ἐπλήσθησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά» (Λουκ. 5:7).
Β. Τι κερδίζει ο άνθρωπος με την υψοποιό ταπείνωση;
Τώρα μας εκπλήσσει ο Πέτρος!
Ο πτωχός και αγράμματος ψαράς δείχνει πόσο μεγάλος είναι στην ταπείνωση.
Την στιγμή της μεγαλύτερης επαγγελματικής του επιτυχίας, αντί να το πάρει επάνω του, συντρίβεται! Βλέπει πόσο μικρός, πόσο ανάξιος είναι να έχει στο καΐκι του, αυτόν τον θείο Άνθρωπο (δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι είναι ο Θεάνθρωπος). Βλέπει πόσο άθλιος και αμαρτωλός είναι για τέτοια τιμή!
Όχι πως δεν θέλει την πολύτιμη παρουσία του Χριστού! Το αντίθετο! Έχει μεταρσιωθεί από την τιμή και την πνευματική χαρά. Αλλά την ίδια στιγμή συνειδητοποιεί τις αμαρτίες του και την αναξιότητά του.
Αυτό δείχνει την υψοποιό, την ύψιστη ταπείνωσή του.
Θυμίζει τον μεγάλο Ιώβ που στο τέλος του μαρτυρίου του και της μετάνοιάς του, αισθάνθηκε όσο λίγοι τον Θεό και είπε «νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακέ σε· διὸ ἐφαύλισα (= ελεεινολόγησα) ἐμαυτὸν καὶ ἐτάκην· ἥγημαι δὲ ἐμαυτὸν γῆν καὶ σποδόν» (θεωρώ τον εαυτό μου χώμα και στάχτη)· Ιώβ 42:5-6.
Το ίδιο έκανε και ο Μωυσής προ της βάτου και ιδίως η Υπεραγία Θεοτόκος στον Ευαγγελισμό, που απορούσε τι βρήκε ο Θεός στη μικρότητά της! «Ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ» (Λουκ. 1:48).
Πόσο απέχουμε εμείς!
Ο σύγχρονος άνθρωπος τρελαίνεται και κομπάζει και πολυδιαφημίζει τις επιτυχίες του. Και στις αποτυχίες του και στις πτώσεις του ακόμη δεν συναισθάνεται την αθλιότητά του.
Αρκετοί δε, σήμερα φτάνουν στο σημείο να υπερηφανεύονται για τις βδελυκτές αμαρτίες τους.
Ας ξαναμπούμε όμως στο καΐκι που “γέννησε” τους πρώτους Αποστόλους.
Ο Πέτρος είναι γονατισμένος μπροστά στον Κύριο.
Όσο περισσότερο απαρέσκεται τον εαυτό του, τόσο περισσότερο αρέσει στον Θεό!
Τώρα μιλάει ο Χριστός: “Μη φοβάσαι, Σίμωνα, δεν θα αλλάξεις επάγγελμα, αλλά το επάγγελμά σου θα αλλάξει αντικείμενο. Αντί για ψάρια θα αλιεύεις ανθρώπους!” (Λουκ. 5:10).
Πόσα κερδίζει ο άνθρωπος που ταπεινώνεται μπροστά στον Χριστό…!