Του αρχιμ. Μιχαήλ Σαντοριναίου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.

   Η μεγαλύτερη Γιορτή του Σεπτεμβρίου είναι η “Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού”.

   Μεγάλη, Δεσποτική Εορτή που ταυτίζεται με την Μεγάλη Παρασκευή, για αυτό και το τυπικό επιβάλλει Νηστεία.

   Η γιορτή ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου του 335 μ.Χ., που ήταν η επόμενη ημέρα από τα εγκαίνια του Μεγαλοπρεπούς Ναού της Αναστάσεως του Κυρίου. Έτσι θα γιόρταζαν την ημέρα που πρωτοϋψώθηκε ο Τίμιος Σταυρός από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο την 6η Μαρτίου του 326.

   Μεγαλύτερη λαμπρότητα προσέλαβε η Γιορτή, όταν ο ευσεβής Αυτοκράτορας Ηράκλειος απελευθέρωσε το 628 μ.Χ. το Μέγιστο Τμήμα του Τιμίου Σταυρού από τους Πέρσες που μαζί με τον Πατριάρχη Ζαχαρία και χιλιάδες άλλους πιστούς είχε επί 14 χρόνια αιχμαλώτους ο πέρσης Βασιλιάς Χοσρόης.

   Για την ακρίβεια, αυτή την δεύτερη Ύψωση του 628 γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, ενώ την κεντρική Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής γιορτάζουμε την πρώτη Ύψωση του 326.

   Η γιορτή αυτή είναι πολύ μεγάλη και για αυτό οι Άγιοι Πατέρες όρισαν να την περικλείουν δύο Κυριακές:

• Η Κυριακή Προ της Υψώσεως και
• Η Κυριακή Μετά την Ύψωση.

   Όπως είναι λογικό έθεσαν και σχετικά αναγνώσματα.

   Με αφορμή το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα θα δούμε δύο πράγματα:

Α. Ποιό ήταν το χάλκινο φίδι του Μωυσή και τι ρόλο έπαιξε.

Β. Γιατί ο Χριστός ταπεινώνεται τόσο και παρομοιάζει τον εαυτό Του σαν “Χάλκινο φίδι”.

Α. Ποιό ήταν το χάλκινο φίδι του Μωυσή και τι ρόλο έπαιξε

1400 π.Χ.

   Με αλλεπάλληλα, πρωτόφαντα και ανεπανάληπτα θαύματα ο Άγιος Θεός έβγαλε τον εκλεκτό λαό Του από την σκλαβιά της Αιγύπτου.

   Να τοι πάλι! Σχολιάζουν, γκρινιάζουν, παραπονιούνται, βαρυγκομούν, δηλητηριάζουν ο ένας την ψυχή του άλλου, στρέφονται κατά του Μωυσή και του Ίδιου του Θεού!

Είναι στην έρημο Εδώμ (Αριθμοί κα΄).

Η τιμωρία έρχεται άμεσα.

Η έρημος, ο καταυλισμός γεμίζει από ιοβόλα φίδια.

Μή! Ωχ! Πονάω! Πεθαίνω! Ήμαρτον!

Μωυσή κάνε κάτι! Μετανοούμε!

Παρακάλα τον Θεό να μας συγχωρέσει!

Εύσπλαχνος ο Μωυσής!

Πολυεύσπλαχνος ο Θεός!

   Θα φτιάξεις ένα φίδι από χαλκό και θα το κρεμάσεις πάνω σε ένα ψηλό ξύλο που θα έχει το σχήμα του γράμματος “Ταυ”, κάτι αντίστοιχο με το λατινικό γράμμα t, δηλαδή σε σχήμα Σταυρού!

   Όποιος δαγκώνεται από φίδι θα στρέφει αμέσως το πονεμένο βλέμμα του στο κρεμασμένο χάλκινο φίδι και αμέσως θα θεραπεύεται.

    Ο φρικτός εξολοθρεμός κόπασε!

   Η ταπείνωση, η υπακοή και κυρίως η πίστη τούς έσωσε!

Β. Γιατί ο Χριστός ταπεινώνεται τόσο και παρομοιάζει τον εαυτό Του σαν χάλκινο φίδι;

   Δεν μιλάει μόνο η Καινή Διαθήκη για τον Χριστό, μιλάει σκιωδώς και η Παλαιά Διαθήκη.

   Να! Σήμερα στα γεγονότα του Ευαγγελίου μας.

   Είναι νύχτα, σιγή απόλυτη.

   Μια φωνή, απαλή, γλυκιά, ουράνια σπάει την βαθιά ησυχία. Είναι ο Κύριος!

   Μιλάει στον αριστοκράτη, βουλευτή, διδάσκαλο του Ισραήλ, τον καλοπροαίρετο Νικόδημο.

   Και ερμηνεύει άπειρα αυθεντικά την ιστορία με το χάλκινο φίδι του Μωυσή.

   Εκείνη η ιστορία του 1400 π.Χ. έχει μία άλλη, πιο αυθεντική, πιο καθολική, πιο λυτρωτική διάσταση.

   “Καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.” (Ιωάν. γ’ 14-15).

   Και ερμηνεύει την ερμηνεία του Χριστού ο Χρυσορρήμων Ιωάννης:

   “Εκεί οι Ιουδαίοι διέφυγαν τον πρόσκαιρο θάνατο. Εδώ όσοι πιστεύουν τον αιώνιο. Εκεί τα δαγκώματα των φιδιών τα θεράπευε ο κρεμασμένος όφις, εδώ τις πληγές του νοητού δράκοντα τις θεράπευσε ο σταυρωθείς Ιησούς.

   Εκεί όποιος έβλεπε με τα μάτια του σώματος θεραπευόταν. Εδώ όποιος βλέπει με τα μάτια της ψυχής, καθαρίζει την ψυχή του από το θανατηφόρο δηλητήριο της αμαρτίας.

   Εκεί το φίδι δεν είχε αμαρτίες, αλλά έσωζε από τις συνέπειες της αμαρτίας.

   Εδώ ο κρεμασμένος Χριστός σηκώνει όλες τις αμαρτίες του κόσμου, αλλά είναι αναμάρτητος και θεραπεύει όλους τους αμαρτωλούς.”

Αδελφέ μου!

Το βλέμμα μας καρφωμένο στον Σταυρό!