Του Αρχιμ. Κωνσταντίνου Φουντουκίδη, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Βρισκόμαστε στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αγαπημένοι μου αδελφοί, και έχουμε στο κέντρο της Ευχαριστιακής μας Συνάξεως τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, για να Τον προσκυνήσουμε και να αντλήσουμε από Αυτόν δύναμη και ευλογία. Το ξύλο, πάνω στο οποίο έβρισκαν ατιμωτικό θάνατο οι καταδικασμένοι συνάνθρωποί μας, όχι απλώς γίνεται σημείο συνάντησης με τον Αρχηγό της Ζωής, αλλά μεταμορφώνεται με τη Χάρη του Θεού της Αγάπης σε ζωή και ανάσταση για όλους μας. «Ὁ Σταυρός σου, Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου» ψάλλουμε στον αναστάσιμο Εσπερινό κατά την περίοδο του πλ. β΄ ήχου. Διότι, όπως ο Μωυσής ύψωσε σε σχήμα σταυρού το χάλκινο φίδι στην έρημο και σώθηκε ο παλαιός Ισραήλ από τα δηλητηριώδη φίδια που τον απειλούσαν, έτσι και ο Χριστός υψώθηκε επί του Σταυρού και χάρισε τη σωτηρία στον νέο Ισραήλ, σε όλους εμάς δηλαδή, τα μέλη του σώματος της Εκκλησίας, απαλλάσσοντάς μας από τη φθορά και τον θάνατο.
Μόνο κίνητρο του Θεού η αγάπη. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωὴν αἰώνιον (Ἰω 3,16)». Επειδή όμως ο λόγος του Χριστού, ο λόγος του Ευαγγελίου, είναι λόγος αληθείας και δικαιοσύνης και επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι, ακολουθώντας τις επιλογές των πρωτοπλάστων, δεν ποθούμε ούτε την αλήθεια ούτε τη δικαιοσύνη, ο τρόπος ύπαρξης που μας προτείνει ο Χριστός γίνεται δρόμος επώδυνος, οδός σταυρική. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή λοιπόν μας καλεί να επιλέξουμε ποιον θέλουμε να ακολουθήσουμε. Ο Κύριος μας μιλάει ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ας με ακολουθεί (Μκ 8,34)». Ο δρόμος του Ευαγγελίου είναι δύσκολος, η πορεία των αληθινών μαθητών του Χριστού είναι επίπονη, μέσα σε έναν κόσμο ψεύδους και αδικίας, ανομίας και απάτης, υποκρισίας και άκρας φιλαυτίας. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή, δεν έχουν θέση σ’ έναν τέτοιο κόσμο. Στον κόσμο των ανθρώπων δεν υπάρχει τόπος να φιλοξενήσει τον Μεγάλο Ξένο, τον νεογέννητο Χριστό, ο οποίος, λίγα χρόνια μετά, θανατώνεται επάνω στον σταυρό.
Έρχεται λοιπόν σήμερα Εκείνος για να μας προειδοποιήσει: «Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει˙ όποιος όμως χάσει τη ζωή του επειδή ακολουθεί εμένα και το ευαγγέλιό μου, αυτός θα τη σώσει (Μκ 8,35). Καλούμαστε επομένως, αγαπημένοι μου αδελφοί, σήμερα κιόλας να πάρουμε θέση, διότι «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν (Μτ 6,24)»˙ δεν μπορούμε να υπηρετούμε δύο αφεντικά˙ οφείλουμε να διαλέξουμε. Το φως ή το σκοτάδι; Την αλήθεια ή την υποκρισία; Τη δικαιοσύνη ή την αδικία; Τον Χριστό, που είναι η πηγή της ζωής, ή μια ζωή πρόσκαιρη, υποδουλωμένη στη ματαιοδοξία, την απληστία και τις εγωτικές προτεραιότητές μας;
Βεβαίως, η επιλογή μας αυτή οφείλει να λαμβάνει υπόψη ένα και μόνο κριτήριο: Τον τελευταίο λόγο στην ιστορία τον έχει ο Χριστός, ο Νικητής του θανάτου. Αυτό γνωρίζουμε και βιώνουμε ως πιστά μέλη του Σώματος της Εκκλησίας˙ γι’ αυτό μετέχουμε κάθε Κυριακή στη Θεία Λειτουργία, γιορτάζοντας τη νέκρωση του θανάτου, την καθαίρεση του άδη, την απαρχή της αιώνιας ζωής. Περί αυτού άλλωστε μας βεβαιώνει ο Αίτιος της σωτηρίας μας στο τέλος του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος: «Υπάρχουν μερικοί ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν τον θάνατο, πριν δουν να έρχεται με δύναμη η βασιλεία του Θεού (Μκ 9,1)». Οι Θεοφόροι Πατέρες, ερμηνεύοντας το παραπάνω χωρίο, θεωρούν ότι ο Κύριος Ιησούς μ’ αυτόν τον τρόπο προαναγγέλλει την ένδοξη Μεταμόρφωσή Του, που θα ακολουθήσει αμέσως μετά. Ωστόσο, ο αυτός Κύριος, από τη στιγμή που εισήλθε δυναμικά μέσα στον κόσμο και στην ιστορία, μας χάρισε την ελευθερία. Με τον σταυρικό Του θάνατο κατήργησε τον θάνατο˙ με την εκ νεκρών ανάστασή Του μας χάρισε τη ζωή. Η θεία αυτή δωρεά ανανεώνεται εξάλλου κάθε φορά που Εκείνος μας προσφέρει το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα Του, ανοίγοντάς μας διάπλατα τις πύλες του Παραδείσου, κάνοντάς μας από αυτή εδώ τη ζωή μετόχους της ουράνιας Βασιλείας Του, της οποίας «οὐκ ἔσται τέλος».