Του Αρχιμ. Κωνσταντίνου Φουντουκίδη, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Έχουμε φτάσει με τη Χάρη του Θεού, αγαπημένοι μου αδελφοί, στην τελευταία Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και, καθώς πλησιάζουμε στην Εβδομάδα των Παθών, ο Κύριός μας, στον δρόμο προς τα Ιεροσόλυμα, προλέγει για τρίτη και τελευταία φορά το πάθος και την ανάστασή Του. Οι μαθητές «ἀκολουθοῦντες» ήταν κυριευμένοι από δέος. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, δύο από τους πιο στενούς μαθητές, ζητούν από τον Διδάσκαλό τους μια χάρη˙ να τους βάλει, όταν θα εγκαταστήσει την ένδοξη βασιλεία Του, να καθίσουν ο ένας στα δεξιά Του κι ο άλλος στα αριστερά Του (Μκ 10,35-37). Ακόμα και τούτη τη φοβερή ώρα ξεφυτρώνει ανάμεσά τους η μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη ανθρώπινη αστοχία, η αμαρτία που χαρακτηρίζει κατεξοχήν τον διάβολο, η φιλοδοξία. Ως «φιλοτιμία» την αναφέρει ο μέγας Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης, «φιλαρχία» την αποκαλεί ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, αγάπη για δύναμη και εξουσία την ονομάζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Και μαζί με την απληστία – πλεονεξία αποτελεί τη βασική αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας. Πόλεμοι, πείνα, επιδημίες, φτώχεια, αδικίες, κοινωνική ανισότητα˙ τόσα και τόσα δεινά συσσωρεύονται χιλιάδες χρόνια στις πλάτες του ανθρωπίνου γένους εξαιτίας των επιλογών μας, καθώς «αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους, και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν (Μκ 10,42)».
Στο αίτημα των γιων του Ζεβεδαίου ο Κύριος Ιησούς αποκρίνεται με τρόπο που δε χωράει καμιά παρανόηση ή παρερμηνεία: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε (Μκ 10,38). Σ’ εσάς δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό που γίνεται στις ανθρώπινες κοινωνίες, δηλαδή να εξουσιάζετε και να καταδυναστεύετε τους συνανθρώπους σας, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης σας˙ και όποιος από εσάς θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων (Μκ 10,43-44)». Και ως πρότυπο ζωής εμφανίζει τον Εαυτό Του: «Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή Του λύτρο για όλους (Μκ 10,45)». Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο κατανοείται η ηγεσία στην Εκκλησία, αγαπημένοι μου αδελφοί. Ο ηγέτης είναι διάκονος και δούλος των ανθρώπων. Δεν υφίσταται πρωτείο δύναμης και εξουσίας – τούτο αποτελεί την κατεξοχήν εκκοσμίκευση – αλλά πρωτείο στην ταπείνωση, την προσφορά και τη διακονία. Αυτός είναι ο μόνος λόγος ύπαρξης και δικαίωσης της εν Χριστώ ηγεσίας.
Μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα της πλάνης της φιλοδοξίας και της επιθυμίας για δύναμη και εξουσία, η Εκκλησία προβάλλει κατά την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών το φωτεινό πρόσωπο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας ως ζωντανή απάντηση στον ανθρώπινο εγωισμό. Η ζωή της αποτελεί συγκλονιστική μαρτυρία που φανερώνει ξεκάθαρα ότι καμία πτώση δεν είναι ανεπανόρθωτη, αρκεί ο άνθρωπος, αφού πρώτα αποκτήσει επίγνωση της κατάστασής του – «γνῶθι σαυτόν» κατά τους αρχαίους μας προγόνους – να στραφεί με συντριβή και ταπείνωση προς τον Θεό, αποδεικνύοντας ότι εκείνος που απορρίπτει τη φιλαυτία και εμπιστεύεται τη Θεία Χάρη μπορεί να ανακαινισθεί ριζικά. Έτσι, η μορφή της προετοιμάζει και τη δική μας καρδιά να κατανοήσει βαθύτερα τα λόγια του Κυρίου, ότι η αληθινή δόξα δε βρίσκεται ούτε στην επιβολή και την κυριαρχία επί των άλλων ούτε στην εκμετάλλευση και την εξαπάτηση των άλλων, αλλά στη διακονία και την αυτοπροσφορά, όπως ακριβώς μας έδειξε με το παράδειγμά Του ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Ο Πάσχων Δούλος του Θεού, ο Χριστός Κυρίου, ο Σωτήρας και Λυτρωτής και Ευεργέτης του σύμπαντος κόσμου, λαμβάνει δούλου μορφή, γίνεται άνθρωπος, για να σώσει τον κόσμο. Ανεβαίνει στον Σταυρό, για να μας προσφέρει την αθανασία. Κατεβαίνει στον τάφο, για να μας ανεβάσει στους ουρανούς. Ενώ το μνήμα του σφραγίζεται με λίθο μέγα από τους Ιουδαίους και μολονότι Ρωμαίοι στρατιώτες φρουρούν το άχραντό Του Σώμα, Εκείνος εγείρεται εκ νεκρών και δωρίζει στον κόσμο τη ζωή, ψάλλει σήμερα ο ιερός υμνογράφος. «Ο Χριστός με το δικό Του Αίμα μας εξασφάλισε την αιώνια σωτηρία (Ἑβρ 9,12)», διαβάσαμε στο αποστολικό ανάγνωσμα. Με την ανάστασή Του κατήργησε τη φθορά και τον θάνατο μια για πάντα και μας χάρισε την αιώνια ζωή, ανοίγοντάς μας διάπλατα τις πύλες του Παραδείσου. Αυτό το δώρο της αιώνιας λύτρωσης λαμβάνουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία, μετέχοντας στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Γι΄ αυτόν τον λόγο μαζί με τις Δυνάμεις των Ουρανών, μαζί με τους Αγγέλους, υμνούμε την ανάστασή Του, προσκυνούμε τη βασιλεία Του και δοξολογούμε την οικονομία Του.