Του Αρχιμ. Χερουβείμ Τσίνογλου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Φθάσαμε με τη Χάρη του Θεού στην Κυριακή των Βαΐων, μεθόριο που ίσταται μεταξύ των δύο νηστειών, της ψυχωφελούς Μ. Τεσσαρακοστής, και της Αγίας Εβδομάδας του πάθους.
Αυτή η Κυριακή είναι γεμάτη με την πρόγευση της Ανάστασης, του θριάμβου και της παντοδυναμίας του Θεού Λόγου. Χθες απέδειξε στα πλήθη των Ιουδαίων ότι αυτός είναι ο Κύριος της ζωής. Η φωνή του ήχησε αναδημιουργικά καλώντας τον Λάζαρο να έλθει εκ του θανάτου εις την ζωήν. Αυτός που εκ του μη όντος κάλεσε με τη δημιουργική Του ενέργεια τα πάντα στο είναι, με την ίδια ενέργεια καλεί τον Λάζαρο να αναστηθεί εκ των νεκρών, αποκαλύπτοντας την θεότητά Του.
Δύο ζεύγη αντιφατικών εικόνων, είναι κυρίαρχα στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Βαΐων (Ιω. 12, 1-18) και μεταξύ άλλων αντικατοπτρίζουν την ποιότητα μετοχής των σύγχρονων του Χριστού ανθρώπων στο μυστήριο της ανάστασης, του οποίου γίνονται μάρτυρες στο πρόσωπο του Λαζάρου. Στην εν λόγω περικοπή συναντούμε τον Χριστό να παρακάθεται σε ένα δείπνο με τον αναστημένο Λάζαρο, προσφέροντας και απολαμβάνοντας την κοινωνία της αγάπης καθώς και την ευγνώμονα εκδήλωση της αδελφής του Λαζάρου, Μαρίας. Η αυθόρμητη εκδήλωση της αγάπης και της ευγνωμοσύνης την καθιστά κοινωνό του μεγάλου μυστηρίου του Χριστού, χωρίς η ίδια να γνωρίζει τί ακριβώς συμβαίνει. Έτσι γίνεται άλλωστε σε όσους με καθαρή καρδιά προσφέρουν τα δώρα της αγάπης και της ευγνωμοσύνης τους στον Θεό. Η Μαρία έχει αγοράσει μια λίτρα γνήσιας και πολύτιμης νάρδου και με αυτήν αλείφει τα πόδια του Χριστού και τα σκουπίζει με τα μαλλιά της. Όσο αυτή γεύεται της θεϊκής κοινωνίας, ο Ιούδας, αντίθετα, παραδίδεται στην ταραχή της συγκεκαλυμμένης ελεημοσύνης. Αγάπη και συμφέρον σε πλήρη αντιπαράθεση. Μιλά για ορθότητα και ελέγχει την σπατάλη που αυτός διαπιστώνει, θέλοντας να μεταμφιέσει το πάθος της φιλαργυρίας του, με το περικάλυμμα της ελεημοσύνης, σε αρετή, και όσο εκείνος πασχίζει να αποδείξει την αγαθότητά του, ο Χριστός αποκαλύπτει πόσο αμύητος του μυστηρίου τυγχάνει «ἄφες αὐτὴν, εἰς τὴν ἡμέρα τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτὸ. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε» (Ιω. 12,7-8).
Ο όχλος συγκεντρώνεται στην οικία του Λαζάρου, για να συναντήσει όχι μόνον τον Χριστό, αλλά κυρίως το θαύμα της ανάστασης στο πρόσωπο του τετραημέρου Λαζάρου. Η είδηση έχει συνταράξει ολόκληρο τον Ισραήλ, και ο λαός αρχίζει να πιστεύει στον Χριστό, ως τον αναμενόμενο μεσσία. Είναι ο ίδιος λαός που την επόμενη ημέρα θα συγκεντρωθεί να εορτάσει το Πάσχα και μέσα στην αγνότητα των αισθημάτων του για το Θεό θα γίνει μέρος της εκπλήρωσης των μεσσιανικών προφητειών. Η νίκη του θανάτου, αυτό το εσωτερικό ζητούμενο αιώνων και γενεών της ανθρώπινης ιστορίας, εκπληρώνεται ως δυνατότητα στο πρόσωπο Αυτού που εισέρχεται ως νικητής πριν ακόμη ολοκληρώσει το έργο Του στον κόσμο. Ο λαός, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, όχι μόνο εκπληρώνει τις προφητείες υποδεχόμενος τον Χριστό ως απεσταλμένο βασιλέα, αλλά και προφητεύει την ερχόμενη νίκη κατά του θανάτου ! Είναι τότε ακριβώς που οι Φαρισαίοι βιώνουν ότι οι πιο μύχιοι φόβοι τους να κυριεύουν τις υπάρξεις τους, αφού ο Χριστός δεν αντέχει στα δικά τους μεσσιανικά πρότυπα, δεν είναι ο πολιτικός ηγέτης που θα πραγματώσει τις κοσμικές τους προσδοκίες, και μέσα στον σκοτασμό αυτό λαμβάνουν την τελική απόφαση να παραδώσουν στον θάνατο τον αρχηγό της ζωής.
Τα ζεύγη αυτά των ισχυρών αντιφάσεων είναι που μένουν να μας προβληματίσουν ουσιαστικά, αναφορικά πάντα με την κατεύθυνση του εαυτού μας. Ποιοι είμαστε, και ποιοι θέλουμε να γίνουμε; Η περίοδος αυτή είναι ο κατ’ εξοχήν χρόνος που όλα αυτά θα φανούν στο φως του Σταυρού και της Ανάστασης που έρχεται. Μιας ανάστασης που μετέχεται σταυρικά και προσκαλεί στην αλήθεια της όλους εκείνους που επιθυμούν να νικήσουν τον θάνατο. Αυτήν την ανάσταση είθε να επιτύχουμε όλοι εμείς με την χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο !