Του Αρχιμ. Χερουβείμ Τσίνογλου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
«Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεὸς μου»
Τις πρώτες Κυριακές του Πεντηκοσταρίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Ανάσταση προβάλλοντας πρόσωπα και γεγονότα που σχετίστηκαν άμεσα με αυτήν. Ένα από αυτά είναι το πρόσωπο του αποστόλου Θωμά και το γεγονός της ομολογίας του. Ο Θωμάς απουσιάζει από την πρώτη συνάντηση των μαθητών με τον Αναστημένο Χριστό («οὐκ ἦν μετ᾽ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς»), στην δε ακοή της χαρούμενης και γεμάτης ενθουσιασμό πληροφορίας της Ανάστασης και της περιγραφής του Αναστημένου Χριστού, που κομίζουν οι άλλοι μαθητές, εκείνος απιστεί και ζητά αποδείξεις. «Εάν δεν δω στα χέρια του τα σημάδια των καρφιών και δεν βάλω το δάκτυλό μου στα σημάδια των καρφιών και δεν βάλω το χέρι μου στην πλευρά του, δε θα πιστέψω»!
Την επόμενη Κυριακή έρχεται πάλι ο Χριστός και με το Αναστημένο σώμα του, εισέρχεται μέσα από τις κλειστές πόρτες και στέκεται στο μέσο των μαθητών και τους χορηγεί την ειρήνη Του. Τότε προσκαλεί τον Θωμά, ο οποίος είναι παρών αυτή τη φορά στην σύναξη των μαθητών, και του δίνει την δυνατότητα να βεβαιωθεί για την Ανάστασή Του, ψηλαφώντας τα σημεία του πάθους. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφερόμενος στο γεγονός λέει: «Το δε σώμα του Χριστού που έχει μέσα του την πηγή του φωτός, εκλάμποντας από εκεί εφώτισε νοερώς τον διστάζοντα, ώστε ο Θωμάς να φωνάξη αμέσως με τελεία θεολόγηση, «ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ομιλία ΙΖ΄).
Ο Χριστός δεν ενοχλείται από την αμφισβήτηση του Θωμά, από την επιθυμία του να γνωρίσει την Ανάσταση με την «παχύτερη των αισθήσεών του», όπως σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αλλά παρέχει την δυνατότητα της ψηλάφησης, δίνει την δυνατότητα της έμπειρης γνώσης της αλήθειας, αν και μακαρίζει εκείνους που δεν έχουν χειροπιαστά τεκμήρια και όμως η πληροφορία του Αγίου Πνεύματος τους καθιστά πιστούς «ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». Αποδεικνύεται με τον τρόπο αυτό περίτρανα ότι το μυστήριο της Αναστάσεως μετέχεται διά της πίστεως από όποιον το επιθυμεί, και όπως σημειώνει πάλι ο μέγας της Θεσσαλονίκης Αρχιεπίσκοπος Γρηγόριος «οι αυτόπτες δεν έχουν περισσότερα δικαιώματα στην δόξα από εκείνους που οδηγούνται δι’ αυτών στην προς τον Κύριο πίστη» (Ομιλία ΙΖ΄)!
Ο Θωμάς προβάλλει αδυναμία να πιστέψει στην μόνο εξ ακοής αλήθεια της Αναστάσεως. Ποθεί την Ανάσταση, ωστόσο δεν την αποδέχεται ως εξ ακοής πληροφορία. Θέλει ο ίδιος να γίνει αυτόπτης της Αναστάσεως, ώστε να κηρύξει το μυστήριο με βεβαιότητα στην οικουμένη κατά την προτροπή του Χριστού. Η φιλαλήθεια των Ευαγγελιστών δεν αποκρύπτει την αδυναμία του Θωμά· αντίθετα μας πληροφορεί επαρκώς για το γεγονός, και αυτό διότι ο Θεός αμφισβητούμενος, υγιώς και με καλή προαίρεση πάντα, αποκαλύπτεται και δίδει τεκμήρια της παρουσίας Του, σ’ εκείνον που το επιθυμεί. Έτσι η «απιστία» του Θωμά γίνεται πίστη και ομολογία, και καλείται «καλή απιστία» από τον υμνογράφο, αφού έγινε πρόξενος του τεκμηρίου της Αναστάσεως για τις επόμενες γενεές, και για όσους μελλοντικά θα υπέκυπταν στην αδυναμία του Θωμά. Για όλους εμάς που εύκολα ξεχνούμε το μυστήριο της αγάπης του Θεού και ζητούμε μόνο λογικές αποδείξεις αδυνατώντας να κατανοήσουμε ότι το πεπερασμένο μέσο της λογικής δεν είναι δυνατό να εισδύσει στα άδυτα των μυστηρίων του Θεού.
Μια εξαιρετικά εύστοχη παρατήρηση του συμπολιούχου της πόλης μας Αγίου Γρηγορίου μπορεί να σταθεί ικανή να μας φέρει αντιμέτωπους προσωπικά με το γεγονός της Αναστάσεως και του τρόπου μετοχής μας σε αυτήν. Γράφει ο άγιος: «ο Θωμάς, όταν ήταν απών, έγινε άπιστος, όταν δε ήλθε μαζί με τους πιστεύοντας, δεν αστόχησε καθόλου στην πίστη. Γι’ αυτό έβαλα στο νου μου ότι και ο αμαρτωλός άνθρωπος, μόνο αν αποφύγει την συναναστροφή με τους φαύλους και συναναστρέφεται τους δικαίους δεν θα αστοχήσει ποτέ στη δικαιοσύνη και στην ψυχική σωτηρία» (Ομιλία ΙΖ΄). Ο Χριστός μας καλεί κάθε Κυριακή να ζήσουμε την Ανάσταση, να τον ψηλαφήσουμε μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας Του, να τον ακούσουμε, να τον δούμε και να τον γευτούμε ως ζωή και ανάσταση ! Από την Εκκλησία, την κοινωνία των Αγίων, εκεί όπου ο Χριστός σφαγιάζεται για χάρη των φίλων και οικείων Του, από εκεί να μην είμαστε ποτέ απόντες, για να μην συμβεί και αδυνατίσει η πίστη μας, αλλά να δίδουμε πάντοτε το παρόν για να καταστούμε έμπειροι της Αναστάσεως και της ζωής στο πρόσωπο του Κυρίου και σωτήρα μας Ιησού Χριστού τώρα, και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο!