Του Αρχιμ. Χερουβείμ Τσίνογλου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
«’Ηγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»
Αδελφοί μου ευλογημένοι,
Χριστός Ανέστη !
Η φωνή του Αγγέλου ηχεί πανηγυρικά στις ακοές των Μυροφόρων, «ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὢδε» ! Η πίστη και η αγάπη τις οδηγούν στην υπέρβαση των εμποδίων και την πραγμάτωση του τολμήματος. Η δύναμη, ωστόσο, της αντίληψης δεν είναι ικανή να συλλάβει το μέγα της σωτηρίας μυστήριο. Οι Μυροφόρες πηγαίνουν στον τάφο για να φροντίσουν σώμα νεκρό και να το περιποιηθούν για να καλύψουν τα αποτελέσματα της φθοράς την δυσωδία που ένα νεκρό σώμα αναπέμπει. «Δεν είχαν καταλάβει», λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «ότι αυτός είναι αληθινά η οσμή της ζωής για εκείνους που τον πλησιάζουν με πίστη, όπως οσμή θανάτου καταλαμβάνει τους εως το τέλος απειθείς, και η οσμή των ενδυμάτων του, δηλαδή του ιδίου του σώματος, είναι ανωτέρα από όλα τα αρώματα, και το όνομά του είναι μύρο χυμένο, με το οποίο γέμισε θεία ευωδία την οικουμένη».
Πηγαίνουν στο μνήμα και διαπιστώνουν την Ανάσταση. Έρχονται σε επαφή με το μυστήριο της «αναναίωσης της ανθρώπινης φύσεως, της αναζώωσης και ανάπλασης και επανόδου προς την αθάνατη ζωή» που έχασε η φύση τους μετά την πτώση από την κοινωνία της με την πηγή της ζωής. Τί αναζητείται τον ζώντα μετά των νεκρών ; Δεν γνωρίζετε ότι «δεν είναι δυνατόν να κρατηθεί υπό της φθοράς ο αρχηγός της ζωής»; Ηγέρθη ! Και ελκύει πάντας τους πιστεύοντας σε αυτήν την έγερση. Μια έγερση περιεκτική των προ αυτής κεκοιμημένων που πίστευσαν, αλλά και των μετά από αυτήν εσόμενων πιστών. Οι Μυροφόρες διδάσκουν σε όλους την οδό της Αναστάσεως, μια οδό που χαρακτηρίζεται από αγάπη, ανδρεία, τόλμη, ελπίδα και πίστη !
Η αγάπη είναι το μέγα συστατικό της αναστάσεως ! Ο Χριστός χαρίζει το είναι στον άνθρωπο από απέραντη αγάπη ! Και όταν εκείνος εκπίπτει της χάριτος, με απέραντη αγάπη συγκαταβαίνει και κατέρχεται στις εσχατιές του άδη για να τον ανασύρει, να τον ανακαινίσει, να τον αγιάσει ! Αυτής της αγάπης κανένας δεν μπορεί να βρει αντίδωρο, κανένας δεν μπορεί να την φτάσει, κανείς να την ξεπληρώσει ! Όποιος όμως θέλει να την γευτεί πρέπει να την μιμηθεί. Η Ανάσταση γεννάται με την διπλή αγάπη, την προς τον Θεό και την προς τον πλησίον !
Ο Θεός με μιαν εκστατική κίνηση γίνεται άνθρωπος για να προσλάβει και να θεώσει αυτόν που αποσκίρτησε της θεϊκής αγάπης και εξέπεσε στην φθορά και τον θάνατο. Θέλει ανδρεία λοιπόν η ανάσταση ! Φρόνημα ικανό να εμπνέει στην εκστατική κίνηση της απάρνησης του εαυτού, της άρσης του σταυρού και της ακολουθίας όπισθεν του ηγαπημένου. Χωρίς σταυρό δεν μπορεί να γεννηθεί ανάσταση !
Θέλει τόλμη ο σταυρός, να μην υπολογίζεις τον εαυτό σου. Να ρίχνεσαι στο πυρ για την αγάπη του Θεού. Σαν εκείνον τον νυχτερινό μαθητή που τόλμησε να πάει στον Πιλάτο και να ζητήσει το σώμα του Ιησού, με κίνδυνο της ίδιας της ζωής του ! Σαν εκείνες τις Μυροφόρες που τόλμησαν το φαινομενικά ακατόρθωτο. Αυτή η τόλμη δεν υπολογίζει κόστος, δεν γνωρίζει φόβο, δεν λογαριάζει τη ζημιά.
Τέλος η ελπίδα είναι αυτή που δίνει νεύρο στην ψυχή του ανθρώπου, και τον πτερώνει με πύρινο πόθο προς την αγάπη του Θεού, προτυπώνοντάς του την μακαριότητα της βασιλείας των ουρανών ! Αυτή η ελπίδα συνεργάζεται με την εμπιστοσύνη στον Θεό, την πίστη. Οι Μυροφόρες εμπιστεύονται τον Θεό, και έχουν την ελπίδα τους στραμμένη προς Εκείνον. Αυτή η εμπιστοσύνη τους οδηγεί στο τόλμημα και η ελπίδα της Ανάστασης λαμβάνει υπόσταση μπροστά τους. Βλέπουν την ανάσταση της ανθρώπινης υπόστασης του Χριστού και μυούνται στο μυστήριο αποκτώντας την εμπειρία της Ανάστασης.
Σε αυτήν την πορεία μας καλεί η Εκκλησία αδελφοί μου ! Στην πορεία της έμπρακτης και ολόκαρδης αγάπης μας προς τον Θεόν. Μιας αγάπης που μας ανεβάζει στον σταυρό και μας κατεβάζει στα έγκατα του άδη με την νέκρωση του αμαρτωλού εαυτού μας, για να μας αναβιβάσει στον δοξασμό της Αναστάσεως και της αιωνίου ζωής στην βασιλεία των ουρανών. Γένοιτο!