Του Αρχιμ. Βαρνάβα Γιάγκου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Η σημερινή μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής αποτελεί το επιστέγασμα και την ολοκλήρωση της θείας οικονομίας. Σήμερα η Εκκλησία βιώνει την εκπλήρωση της κορυφαίας υπόσχεσης του Χριστού: την έλευση του Παρακλήτου, του Αγίου Πνεύματος, το οποίο καθίσταται πλέον η μόνιμη και ζωοποιός παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία. Η ευαγγελική περικοπή του Ιωάννη που ακούγεται στους ναούς, μας μεταφέρει νοερά στην Ιερουσαλήμ, κατά την εορτή της Σκηνοπηγίας. Εκεί, ο Χριστός στέκεται ανάμεσα στο πλήθος και απευθύνει μια διαχρονική πρόσκληση: «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω».
Η δίψα στην οποία αναφέρεται ο Κύριος δεν αφορά τη βιολογική ανάγκη, αλλά τη βαθιά, υπαρξιακή αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα, αλήθεια και πληρότητα. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ένα ον διψασμένο για το απόλυτο. Συχνά, ωστόσο, επιχειρεί να ξεδιψάσει αναζητώντας ικανοποίηση στην ύλη, τη δόξα ή την εφήμερη επιβεβαίωση, μένοντας τελικά με ένα αίσθημα κενού. Ο Χριστός καλεί κοντά Του όσους έχουν επίγνωση αυτής της πνευματικής ξηρασίας. Η υπόσχεσή Του υπερβαίνει την απλή ανακούφιση: όποιος πιστεύει σε Αυτόν δεν θα ξεδιψάσει απλώς ο ίδιος, αλλά η ύπαρξή του θα μετατραπεί σε πηγή από την οποία θα αναβλύζουν «ποταμοί ὕδατος ζῶντος».
Ο Ευαγγελιστής διευκρινίζει αμέσως ότι αυτό το «ζωντανό νερό» είναι το Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν οι πιστοί μετά τη σταυρική θυσία, την ανάσταση και την ανάληψη του Κυρίου. Η Πεντηκοστή είναι ακριβώς αυτή η έκχυση του ζώντος ύδατος στον κόσμο. Είναι η στιγμή που το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται, μεταμορφώνοντας τους Αποστόλους σε ατρόμητους κήρυκες της αλήθειας. Μέσω του Αγίου Πνεύματος, ο άνθρωπος παύει να είναι παθητικός αποδέκτης και γίνεται φορέας της χάριτος. Η καρδιά του πιστού καθίσταται κατοικητήριο του Θεού, ικανή να μεταδίδει την ειρήνη και την αγάπη σε ολόκληρη την κτίση.
Μέσα στην ίδια διήγηση, ωστόσο, καταγράφεται και η ριζική διάσπαση που προκαλεί η αλήθεια. Ενώ απλοί άνθρωποι από το πλήθος αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Χριστού τον προφήτη ή τον Μεσσία, οι θρησκευτικοί ηγέτες παραμένουν εγκλωβισμένοι στην τυπολατρία και την αλαζονεία της εξουσίας τους. Αρνούνται να πιστέψουν, θεωρώντας τους εαυτούς τους αυθεντίες και υποτιμώντας τον λαό. Η στάση τους έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κατακλείδα της περικοπής, όπου ο Χριστός διακηρύσσει: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου· αυτός που με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι , αλλά θα έχει το φως της ζωής». Το Άγιο Πνεύμα είναι το φως που αποκαλύπτει τα πάντα, αλλά ο άνθρωπος διατηρεί τη δυνατότητα να κλείσει τα μάτια του, επιλέγοντας το σκοτάδι της αυταρέσκειάς του.
Η εορτή της Πεντηκοστής δεν αποτελεί απλώς την ιστορική ανάμνηση ενός γεγονότος που συνέβη στο υπερώο της Ιερουσαλήμ. Η Εκκλησία ζει σε μια διαρκή Πεντηκοστή. Κάθε Θεία Λειτουργία και κάθε μυστήριο συνιστούν μια νέα έλευση του Παρακλήτου. Στη σύγχρονη εποχή, όπου η κοινωνία συχνά πορεύεται σε μια έρημο πνευματικής ξηρασίας και αποξένωσης, η πρόσκληση παραμένει αμείωτη. Καλούμαστε να εντοπίσουμε την πνευματική μας δίψα και να προσέλθουμε στην πηγή. Εντασσόμενοι συνειδητά στο σώμα της Εκκλησίας, επιτρέπουμε στο Άγιο Πνεύμα να καθάρει και να ανακαινίσει την ύπαρξή μας, ώστε να καταστούμε οι ίδιοι φωτεινοί οδοδείκτες και πηγές ζωής για τους συνανθρώπους μας.