Του Αρχιμ. Ιωάννου Γρίντζου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή σήμερα και η Εκκλησία όρισε να γιορτάζουμε την μνήμη των Αγίων Πάντων, όλων των αγίων μαζί διότι οι άγιοι είναι αυτοί οι οποίοι μας φανέρωσαν το Άγιο Πνεύμα.
Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε αναφέρεται σ’ αυτά που ζητάει ο Χριστός από τους μαθητές του, αλλά και από τον κάθε χριστιανό.
Το πρώτο το οποίο ζητάει είναι η ομολογία έμπροσθεν των ανθρώπων.
«Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ’ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, το μυαλό μας πάει συνήθως στην ώρα της επίσημης ομολογίας του πιστού όταν ερωτηθεί ενώπιον των ανθρώπων, αν είναι χριστιανός. Όμως, ομολογία ότι ανήκει ο πιστός στον Χριστό σημαίνει ότι αυτός είναι ο θησαυρός του, ή τουλάχιστον πιστεύει ταπεινά ότι αυτός θάπρεπε να είναι, αλλά ως αδύναμος άνθρωπος δεν τα καταφέρνει, και ζητάει από τον Χριστό και τους αγίους να τον βοηθήσουν. Δεν θα μπορέσει ο χριστιανός να δώσει ομολογήσει τον Χριστό, αν δεν είναι η κύρια προτεραιότητα της ζωής του και δεν έχει αγωνιστεί βοηθούμενος από την Εκκλησία προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι άγιοι είχαν ως σκοπό της ζωής τους να σωθούν. Δεν πήγαιναν στον Χριστό για να γίνουν άγιοι. Και ο Κύριος επειδή έβλεπε ότι ταπεινά και έντιμα ομολογούσαν ότι σε αυτόν ανήκαν, όλο και τους συγχωρούσε, όλο και τους ενδυνάμωνε και στο τέλος τους αγίασε. Ο κάθε χριστιανός χρειάζεται να κάνει και αυτός έστω και λίγο τον αγώνα του, ο οποίος θα είναι όμως αληθινός και της αυτής ποιότητος όπως των αγίων.
Το δεύτερο το οποίο ζητάει ο Χριστός, είναι η άρση του σταυρού και η απάρνηση του παλαιού ανθρώπου.
«Όποιος δεν παίρνει το σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Όποιος προσπαθήσει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει, κι όποιος χάσει τη ζωή του για μένα, θα τη σώσει».
Ο λόγος του Χριστού «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι», που μας λέει αλλού ο Κύριος, φανερώνει ότι ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό του ανθρώπου με τον όλο «παλαιό άνθρωπο». Αυτόν πρέπει να απαρνηθεί. Η νοοτροπία του κάθε ανθρώπου σήμερα είναι να περιποιηθεί αυτόν τον εαυτό στην ζωή.
Γι’ αυτό και όταν έλθει η ώρα του σταυρού, μοιάζει ότι εκείνη την ώρα χάνει ο άνθρωπος την ζωή και μάλιστα μοιάζει ότι ο Θεός ο ίδιος του στερεί την ζωή. Όμως, στην πραγματικότητα ο Κύριος θέλει να τον οδηγήσει στον θάνατο του παλαιού ανθρώπου διά του σταυρού τον οποίο οικονομεί για τον καθένα, και στην αληθινή ζωή και χαρά που είναι Εκείνος. Με αυτή την έννοια, όταν ο πιστός ζήσει τον κάθε πόνο μέσα στην πρόνοια και την αγάπη του Θεού, ο κάθε πόνος γίνεται ευλογία και αφορμή για την σωτηρία.
Ο σημερινός άνθρωπος είναι αδύναμος, οι δυσκολίες της ζωής πάρα πολλές, οι ημέρες είναι πολύ πονηρές και οι σύγχρονοι χριστιανοί δεν αντέχουν να κάνουν και πολύ αγώνα. Ο Θεός που αγαπά το πλάσμα του είναι σήμερα ακόμη πιο κοντά στους ανθρώπους και σε όποιον αντέξει και δεν αλλοιωθεί, θα δώσει «εκατονταπλασίονα» από αυτή την ζωή και θα τον εισαγάγει στην βασιλεία Του.