Του Αρχιμ. Ιωάννου Γρίντζου, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.
Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ένας Εκατόνταρχος έρχεται στον Χριστό ο οποίος έμπαινε στην Καπερναούμ, και του ζητάει να θεραπεύσει τον δούλο του ο οποίος ήταν κατάκοιτος και βασανιζόταν από τρομερούς πόνους. Και αμέσως ο Χριστός του λέει «θα έλθω και θα τον θεραπεύσω».
Γιατί σ’ αυτόν απαντάει έτσι αμέσως και πρόθυμα και γιατί στην Χαναναία απαντάει «προσβλητικά» και χρειάζεται τόσο εκείνη να τρέξει πίσω του; Εκείνη άλλωστε είχε και μεγαλύτερο πόνο και είχε άρρωστη την θυγατέρα της. Εδώ πρόκειται για τον δούλο του Εκατοντάρχου.
Και γιατί από τον πατέρα του σεληνιαζόμενου απαιτεί πίστη; «Ή δύνασαι πιστεύσαι».
Και γιατί στην αιμορροούσα φτάνει κι ένα άγγιγμα του ιματίου του για να γίνει το θαύμα και να θεραπευτεί;
Όλα γίνονται κατά τα κρίματα του Θεού, κατά την δικαιοσύνη του. Εκείνος γνωρίζει πώς θα φερθεί στον καθένα και ο άνθρωπος χρειάζεται να μην αμφιβάλλει για την αγάπη του και την δικαιοσύνη του και να μην συγκρίνεται με τους άλλους
Είπε τα φοβερά λόγια που ακούσαμε στον Χριστό ο εκατόνταρχος και «ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον».
Τα ευαγγέλια αναφέρουν μόνο δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Κύριος εθαύμασε . Η μία ήταν για την απιστία των Ναζαρηνών που ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του, και η άλλη για την πίστη του εκατοντάρχου. Και την αποκαλεί «τοσαύτην πίστιν», τόσο μεγάλη πίστη. Με την έννοια ότι τα είχε όλα.
Τα χαρακτηριστικά της πίστεως του εκατοντάρχου είναι αυτά που θαύμασε ο Χριστός:
- Η πίστη του ήταν άμεση. Ήταν εθνικός και άρα ειδωλολάτρης και άρα δεν γνώριζε πριν για τον Χριστό. Και όμως πολύ γρήγορα έφθασε σε τέτοια μέτρα πίστεως που οι ασκητές χρειάζονται χρόνια για να φτάσουν.
- Η πίστη του είχε τέλεια ταπείνωση. «Κυριε, δεν είμαι εγώ άξιος να εισέλθης συ, κάτω από την στέγην μου». Και σ’ αυτήν έφθασε πολύ γρήγορα.
- Η πίστη του ήταν απόλυτη. Διότι, πίστεψε ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος των πάντων, εξουσιάζει τα πάντα και ότι μόνο μ’ ένα του λόγο θα μπορούσε να θεραπεύσει τον δούλο του.
Ο εκατόνταρχος ήταν μια ψυχή από την οποία είχε εκλείψει κάθε αμφιβολία, κάθε πείσμα, είχε μαλακώσει, είχε ταπεινωθεί.
Όταν μια ψυχή φθάσει σ’ αυτό το σημείο να πει και να νιώσει βαθιά μέσα της «Θεέ μου, εγώ δεν είμαι τίποτε , αν δεν με ελεήσεις εσύ», και παίρνει τέτοια στάση ενώπιον του Θεού, τότε η ψυχή αυτή είναι ευάρεστη στον Κύριο και δεν δυσκολεύεται να θαυματουργήσει σ’ αυτήν την ψυχή.
Την γνώση αυτή, την ταπείνωση αυτή δεν μπορεί να την φτιάξει ο άνθρωπος μόνος του, αλλά είναι δώρο Θεού. Ο Κύριος γνωρίζει ποιές ψυχές είναι απλές και δέχονται να τις βοηθήσει να ταπεινωθούν, δέχονται να τις βοηθήσει να μετανοήσουν και να νιώσουν από την μια ότι δεν είναι τίποτε, αλλά και από την άλλη εμπιστεύονται πλήρως στο έλεος του Θεού.
Μετά την πίστη αυτή, η οποία εκφράζεται ως ταπείνωση και είναι η στάση που περιμένει ο Θεός από το πλάσμα του, ακολουθεί η αγάπη του Θεού, ο οποίος χαριτώνει τον άνθρωπο αυτό, τον θεραπεύει, τον κάνει να ζει από αυτή την ζωή μέσα στην βασιλεία του και να προχωρεί προς το πλήρωμα αυτής της βασιλείας στην αιώνια ζωή.