Του αρχιμ. Φωτίου Ζαρζαβατσάκη, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι.Μ.Θ.
«Και εθεραπεύθη ο παις από της ώρας εκείνης»
Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα βλέπουμε ένα δυστυχισμένο πατέρα να σπαράζει η καρδιά του. Γιατί έβλεπε το άλλοτε χαρούμενο και ήρεμο παιδί του, που γέμιζε το σπίτι τους με χαρά και ελπίδα, να βασανίζεται τώρα κάτω από την κυριαρχία του πονηρού και μοχθηρού δαίμονα. Δεν άντεχε πια να το βλέπει σκέλεθρο ψυχικό, με βλέμμα άτονο και απλανές, να βγάζει άναρθρες κραυγές και να φέρεται άβουλα, από το χαιρέκακο και μισάνθρωπο πνεύμα, και να ρίχνεται πότε στο νερό και πότε στη φωτιά του αφανισμού. Για το λόγο αυτό παίρνει την σωτήρια απόφαση να το φέρει στον Σωτήρα Χριστό, τον Λυτρωτή.
Και που πράγματι θα μπορούσε αλλού να πάει το παιδί του; Μήπως άλλωστε κάθε άλλη προσπάθεια του, να δώσει την υγεία στο άρρωστο παιδί του, δεν αποδείχθηκε μάταια; Έτσι, λοιπόν, τώρα τον βλέπουμε να γονατίζει με βαθιά συντριβή και ταπείνωση, μπροστά στον μοναδικό Σωτήρα και να Του εμπιστεύεται, με την βεβαιότητα, ότι μόνος Εκείνος θα του χάριζε την πολυπόθητη υγεία. Κι πράγματι, δεν πρόφτασε ακόμη να το φέρει κοντά στον Χριστό, και «εθεραπεύθη ο παις από της ώρας εκείνης»!
Αλλά, γιατί να απορούμε για την τόσο άμεση και ριζική θεραπεία του σεληνιαζομένου νέου;
Ποιος πήγε κοντά στον Χριστό και δεν βρήκε την ίαση της ψυχής, αλλά και του σώματος; Ποιος μπήκε μέσα στην ωτεινή και ζωογόνο ατμόσφαιρά του Θεού και δεν άλλαξε, δεν πήρε ζωή και δύναμη και φως; Ποιος δεν λαχτάρησε να γίνει καλός, και ποια ψυχή δεν φτερούγησε σε ωραιότερους κόσμους, όταν βρέθηκε μέσα στην Χάρη του Χριστού; Μας το περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, πόσο ήσυχα και γαλήνια καθόταν στα πόδια του Χριστού, μετά την θεραπεία του ο διαμονιζόμενος των Γεργεσηνών! Αλλά και πόσο άλλαξαν, και μόνον στο αντίκρισμα της γλυκιάς μορφής του Κυρίου, η αμαρτωλή γυναίκα και ο Ζακχαίος! Και όλες αυτές οι θαυμαστές αλλαγές συμβαίνουν γιατί ο Κύριος είναι το φως και το οξυγόνο της ζωής. Αυτός είναι η πανύψηλη Κορυφή, που χαρίζει, όχι μόνον την πνευματική διαύγεια και την καθαρότητα του νου και της ψυχής, αλλά και την σωματική υγεία. Είναι η ζωογόνος αύρα, που μεταγγίζει ζωή στα νεκρωμένα και παράλυτα, από την αμαρτία, σώματα και απαλλάσσει την ψυχή από τον μολυσμό και την ομίχλη, που ξεσηκώνουν οι βρωμερές αναθυμιάσεις των παθών. Είναι ο πεντακάθαρος αέρας, που διαλύει τις αισχρές σκέψεις, που μολύνουν την ψυχή και σκοτίζουν την διάνοια.
Κοντά στον Χριστό βρισκόμαστε σ’ ένα περιβάλλον υγείας και κάλους, ομορφιάς. Είναι αδιανόητο να υπάρχει κάτι το άρρωστο και άσχημο κοντά του, όπως δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εκεί που χύνεται άπλετα το φως του ήλιου παθογόνοι οργανισμοί, που προξενούν ασθένειες και που μόνον στο σκοτάδι ζουν και αναπτύσσονται. Γι’ αυτό και την στιγμή, που άλλοι άνθρωποι κάτω στην πεδιάδα της χωρίς Χριστόν ζωής, «βασανίζονται, όπως ορθά έχει παρατηρηθεί, από τους δαιμονικούς σπασμούς των παθών, στραγγίζοντας την ύπαρξή τους από ότι καλό και όμορφο έχει προικίσει ο Θεός τον άνθρωπο στην ζωή του, εκείνοι που βρίσκονται κοντά στον Χριστό, αναπνέουν άφθονα το καθαρό οξυγόνο της αγνότητας και απολαμβάνουν την αληθινή χαρά και ομορφιά της ζωής.
Τα παιδιά μας όμως, επειδή δεν έχουν πείρα, συμβαίνει να τα αγνοούν όλα αυτά. Γι’ αυτό οφείλουμε ν’ αγρυπνούμε προτού τα φθοροποιά πάθη κυριεύσουν την ψυχή τους και τα μεταβάλουν σε σωματικά και, προ πάντων, σε ψυχικά ερείπια, σε άβουλες και νωθρές υπάρξεις. Οφείλουμε να τα οδηγήσουμε κοντά στο Χριστό. Να τα φέρουμε στην Εκκλησία. Μόνον έτσι θα δώσουμε σ’ αυτά τη δυνατότητα να ζήσουν μέσα στο όμορφο και φωτεινό κόσμο της ζωής του Θεού ολοκληρωμένα και ευτυχισμένα.