Του αρχιμ. Φωτίου Ζαρζαβατσάκη, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι.Μ.Θ.
«Ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλό σου, ως και γω σε ηλέησα;»
Στο σύγχρονο κόσμο που πνίγεται μέσα στη συμβατικότητα, που πληγώνεται από τη σκληρότητα, την αναλγησία και υποφέρει από την ασπλαχνία, το μήνυμα του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος έρχεται σαν ζωογόνος αύρα, σαν φωτεινή ηλιαχτίδα, που θερμαίνει, ανακουφίζει, δημιουργεί αισιόδοξη διάθεση, φέρνει τη χαρά και την ελπίδα. Βάζει στα στήθη μας καινούργια καρδιά και την γεμίζει με νέα αισθήματα και διαθέσεις. Και είναι τόσο απλό το μήνυμα αυτό που μπορεί να το καταλάβει κάθε άνθρωπος, που ποθεί την αλήθεια, την απλότητα, τη συγνώμη, την μετάνοια, την ανεξικακία και την καλοσύνη . Πόσο εύκολο είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος να λαμβάνει από τον Θεό συγνώμη και άφεση αμαρτιών, αλλά και πόσο δύσκολη γίνεται η άφεση όταν μεσολαβεί η ανθρώπινη και δαιμονική κακία. Και όμως αν ντυθούμε με πονετική και συμπαθή καρδιά, αν αλλάξουμε στάση απέναντι στους συνανθρώπους μας, αν σκορπίσουμε γύρω μας καλοσύνη, χαμόγελο, χαρά. Αν πάψουμε να βλέπουμε και να κρίνουμε τα πάντα κάτω απ τις θολές διόπτρες του συμφέροντος και του υπολογισμού, τότε ναι, γινόμαστε μιμητές του Θεού, που σκορπίζει αδιάκριτα σε καλούς και κακούς τις ευλογίες και δωρεές Του, που βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Ναι, να γίνουμε ανεξίκακοι και μακρόθυμοι, όπως ο Κύριος μας. Είναι ανάγκη. Δεν γίνεται διαφορετικά. Με τον εγωισμό και τη σκληρότητα προς τους συνανθρώπους μας έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο σκοτεινό, πονεμένο. Και πρέπει να τον ξαναφτιάξουμε γιατί πάσχει από έλλειψη αγάπης. Ένα θεόρατο κύμα απονιάς και ασπλαχνίας μας πνίγει. Λιγόστεψαν οι πονετικιές καρδιές. Οι περισσότεροι αντικαταστήσαμε το αίσθημα της συγνώμης, της αγάπης και της συμπόνιας με τον ψυχρό υπολογισμό. Η ασπλαχνία, γεννά τις αδικίες, τα μίση, τον πόνο, την απελπισία, δηλαδή όλα όσα κάνουν τη ζωή πικρή και τη γεμίζουν με αθλιότητα.
Αλλά για να γίνει ο κόσμος και φωτεινός, είναι ανάγκη να γίνουμε μιμητές του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Να ακούσουμε ότι μας ζητά να είμαστε άνθρωποι της αγάπης και της συγνώμης. Μας προτρέπει ν’ ακολουθούμε πάντοτε τον ευλογημένο δρόμο της αναξικακίας. Είναι δρόμος σωτηρίας. Είναι δρόμος μεγαλείου και δόξας. Είναι ο δικός του δρόμος. Αυτόν περπάτησε και Εκείνος. Πάνω από το ύψος του σταυρού με τα λόγια Του «Πάτερ άφες αυτοίς» μας άφησε αιώνιο υπόδειγμα ανεξικακίας. Είναι ο δρόμος των Αγίων του Θεού. Ας θυμηθούμε τον πρωτομάρτυρα Στέφανο που είπε «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην». Λόγια που αποκαλύπτουν ανέκφραστο βάθος ανεξικακίας. Και οι άγιοι απόστολοι ακόμη «Λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν». Μόνο έτσι έχουμε δικαιώματα στο έλεος και την ανεξικακία του Θεού. Και τώρα αλλά και κατά την κρίση. Γιατί μόνο έτσι θα φύγει η καταχνιά της αθλιότητας, και κακότητας που πλανάται πάνω από τη γη μας. Τότε, μαζί με την χαρά και την ειρήνη, που θα πλημμυρίζει την ψυχή μας, θα έχουμε και την ύψιστη τιμή να είμαστε μιμητές «του Πατρός των Οικτιρμών». Μόνο η αγάπη, η ανεξικακία και η συγχώρηση γράφει την ιστορία που θα μείνει αιώνια. Και μακάρι να γράψει κάτι ωραίο και για μας.